یک مدال طلا، دو مدال نقره و یک مدال برنز و مقام ششمی جهان حاصل تلاش دانش پژوهان ایرانی در چهلمین المپیاد جهانی شیمی در مجارستان بود. 
در این مسابقات که با حضور ۲۶۱ دانش آموز از ۶۷ کشور جهان در بوداپست مجارستان برگزار شد، امین احمدزاده موفق به کسب مدال طلا، محمد زرگرپور و مینا طاهری موفق به کسب مدال نقره و پدرام بخشایی نیز موفق به کسب مدال برنز شدند.
تیم ایران در این دوره از مسابقات به مقام ششم جهان صعود کرد. المپیاد جهانی شیمی با حضور دانش آموزان ۶۷ کشور دنیا از جمله دانش آموزان تیم کشورمان در بوادپست مجارستان برگزار شده است.
دانش آموزان افتخار آفرین المپیاد شیمی بامداد فردا به کشور باز می گردند و در فرودگاه بین المللی امام خمینی (ره) مورد استقبال قرار می گیرند.
ابراهیم کیان مهر سرپرست اول، مهین جبل عاملی سرپرست دوم و محمد بهرامی ناظر علمی تیم ایران هستند. تیم ایران در دوره پیشین المپیاد جهانی شیمی ایران به مقام دهم دست یافته بود.

منبع : خبرنامه آریایی

به سه نفر از کسانی که به این سوال بهترین و کامل ترین را پاسخ بدهند جوایزی به رسم یادبود اهداء می شود.

مهلت مسابقه : حداکثر تا ساعت ۱۲ ظهر روز ۱۲ اردیبهشت ۸۸

نحوه ی پاسخ به سوال : می توانید با مراجعه به وبلاگ

   http://zeej.blogfa.com

نام و مشخصات و جواب مسابقه را در بخش نظر بدهید یکی از پست مطلب های وبلاگ قرار دهید.

گروه وبلاگ نویسان و تهیه کنندگان نشریه ی دیواری سفر به کائنات

تاریخچه ای از ستاره شناسان بزرگ

هنگامی که انسان غارنشین به آسمان بالای سر خود نگاه می کرد. تغییرات منظره آسمان، شب و روز و تغییرات سیمای ماه برایش پرسش برانگیز و شگفتی ساز بود. شاید بتوان پیدایش دانش اخترشناسی را از آن هنگام دانست. این کنجکاویها موجب داستانسرایی و اسطوره سازی درباره پدیده های نجومی می شد. برای مثال، ابداع صورتهای فلکی و اسطوره های آنها از نمودهای بارز این مطلب است. این مسیر تا به آنجا ادامه یافت که منجمان باستان تا قرنها از روی حرکت و موقعیت ستاره ها و سیاره ها به طالع بینی یا یپشگویی درباره حوادث آینده می پرداختند.

از سوی دیگر، نظم تکرار برخی از پدیده ها مانند شب و روز، حرکت ظاهری خورشید، اهله ماه و ...، انسان را به فکر واداشت که این پدیده ها را به صورت شاخص برای آغاز یا پایان فعاليتهای روزمره اش مانند کشاورزی، شکار و دریانوردی قرار دهد و به نوعی، کارهایش را بر اساس زمان سنجهای سالانه یا ماهانه انجام دهد. برای مثال، در یونان باستان با پدیدار شدن خوشه پروین در آسمان صبحگاهی در فصل بهار در نیمکره شمالی، فعالیتهای دریانوردی آغاز می شد. در طول تاريخ، تمدنهای مختلف در اخترشناسی تحول آفرین بوده اند. مسیر تحول تاريخی نجومی از انسانهای بدوی آغاز می شود و تمدنهای بابل، مصر، یونان، اسلام و ... هر کدام به نوعی در پیشرفت آن نقش داشته اند. تا این که در قرن شانزدهم میلادی، انقلابی در اخترشناسی روی داد و پایه های اخترشناسی جدید بنیانگذاری شد. در این میان، شخصیتهای گوناگونی در این تحولات نقش داشته اند. که نام آنها در تایخ ماندگار شده است. افرادی مانند بطلمیوس، بیرونی، کپرنيک، گالیله و ... که نه تنها به پیشرفت نجوم کمک کردند، بلکه در جهان علم نیز شاخص و ممتاز بودند.

در این جلسه سعی داریم، تاريخچه ای مختصر از کپرنیک، گاليله و نيوتن را با هم مرور کنیم. 

انقلاب کپرنيک در اخترشناسی

نیکولاس کپرنيک، اخترشناس لهستانی در قرن شانزدهم، تحولی بنيادی در اخترشناسی پدید آورد. فرضیه زمین مرکزی از بطلمیوس برای حدود 1500 سال تنها نظر معتبر درباره توصیف عالم بود و کلیسا به شدت از آن دفاع می کرد. هر کس در نظرات ارسطو و بطلمیوس تردید می کرد، مورد اذیت و آزار قرار می گرفت.

کپرنیک در زمان تحصیل در کالج به اخترشناسی علاقه مند شد. در آن سالها، او نظرات بطلمیوس را مورد تردید قرار داد. و اين عقیده را مطرح کرد که : «خورشید در مرکز عالم قرار دارد و سیارات به دور آن می گردند.» البته او هم مانند اخترشناسان یونانی تصور می کرد که :«ستاره ها بر کره ای ثابت و بدون حرکت قرار دارند، اما به دلیل حرکت وضعی زمین به نظر می رسد که به دور زمین می گردند.» بر این اساس، نظریه «خورشید مرکزی» او صحیح بود، اما تصور کلی او از عالم درست نبود.

کپرنیک با کلیسا ارتباط نزدیکی داشت و برای این که از آزار کلیسا در امان بماند، نظراتش را فقط به صورت دستنوشته هایی در میان دوستان نزدیکش توزیع کرده بود. او چند سال از وقت خود را برای نوشتن کتابی به نام «گردش اجرام آسمانی» صرف کرد. کپرنیک ویراستاری نهایی محاسبات ریاضی کتاب را در پایان عمر خود و در هنگام بیماری انجام داد. متأسفانه او صورت نهایی کتاب چاپ شده را ندید و از دنیا رفت.

کپرنیک در کتابش، نادرست بودن نظریه بطلمیوس را ثابت نکرد، چون در آن زمان، شواهدی برای رد آن شناخته نشده بود. نکته جالب توجه این بود که روش محاسبه کپرنیک و بطلمیوس برای موقعیت سیارات، هر دو به اندازه دو درجه خطا داشتند. تفاوت در این بود که کپرنیک، خورشید را در مرکز منظومه خورشیدی می دانست و عقیده داشت که سیارات در مدارهایی به دور آن می گردند. کپرنیک به این نکته پی برد که اگر سیارات نزدیکتر به خورشید، سریعتر و سیارات دورتر آهسته تر به دور خورشید بگردند، می توان حرکت بازگشتی (رجوعی) سیارات دورتر از زمین (مانند مریخ) را بدون نظر گرفتن فلک تدویر توضیح داد. در آن زمان، برتری نظریه خورشید مرکزی کپرنیک نسبت به نظریه بطلمیوس فقط صورت ساده تر و زیباتر آن بود.

 گالیله، مدافع کپرنیک

گالیلئو گالیله در سال 1564 میلادی در پیزای ایتالیا متولد شد. او در آغاز ورود به دانشگاه در رشته پزشکی تحصیل می کرد، اما علاقه واقعی او به ریاضیات، مکانیک و نجوم بود. تردیدی نیست که گالیله در ریاضیات با استعداد بوده است، چون چهار سال پس از رها کردن پزشکی به درجه استادی ریاضیات در دانشگاه پیزا رسید. در سال 1609 میلادی او با استفاده از چند عدسی یک تلسکوپ ساخت. البته او نخستین سازنده تلسکوپ نبود، اما نخستین کسی بود که با تلسکوپ به مشاهده اجرام آسمانی پرداخت. کشفهایی که او با تلسکوپ داد، بسیار جالب توجه بودند و مسیر دانش اخترشناسی را تغییر داد. گاليله، ماه را رصد کرد و متوجه شد که سطح ماه، صاف و هموار نیست. او حتی ارتفاع کوه های ماه را از روی سایه آنها محاسبه کرد. از مهمترین کشفهایی گالیله با تلسکوپ، مشاهده شکلهای هلالی زهره (شبیه شکلهای هلالی ماه) بود. این کشف چند نتیجه داشت : اول این که نشان داد سیارات از خود نوری ندارند، دیگر این که بر اساس نظر بطلمیوس، زهره در میان زمین و خورشید قرار دارد و به دور زمین می گردد. اگر این نظر درست بود، شکلهای هلالی زهره همواره نازک دیده می شدند، اما گالیله شکلهای هلالی نیمه (تربیع) و نزدیک به کامل از زهره مشاهده کرد، به این ترتیب نتیجه گرفت که زهره در مسیری میان زمین و خورشید، به دور خورشید می گردد. این، یکی از شواهدی بود که پیروزی نظریه خورشید مرکزی کپرنیک را بر نظریه زمین مرکزی بطلمیوس نشان داد.

افزون بر این، گالیله با تلسکوپ، قمرهای مشتری را رصد کرد. او پس از چند شب رصد، متوجه شد که آنها به دور مشتری می گردند. این کشف نیز اهمیت زیادی داشت. چون برخی از مخالفان نظریه کپرنیک اعتقاد داشتند که : «اگر زمین به دور خورشید بگردد، ماه از زمین جا می ماند!» این کشف نشان داد که ممکن است درحین حرکت جسم، اجرامی نیز به دور آن بگردند.

تلسکوپ گالیله

گالیله لکه های خورشیدی را نیز رصد کرد و متوجه شد که آنها در سطح خورشید پدیدار و ناپدید می شوند. او با این کشف، نظرارسطو را مبنی بر این که اجرام آسمانی ثابتو بی تغیرند، را رد کرد.

گالیله در سال 1610 میلادی کتابی را با عنوان «پیک آسمانی» منتشر کرد. او در این کتاب، اجرامی را که با تلسکوپ مشاهده کرده بود، توصیف کرد و نشان داد که رصدهایش نظریه خورشید مرکزی کپرنیک را تأیید می کنند. پس از این، کتاب دیگری را با عنوان «گفت و گویی درباره دو مجموعه اصلی جهان» منتشر کرد. این کتاب گفت و گویی میان سه دوست درباره نظریه بطلمیوس و کپرنیک بود. گالیله در سال 1633 میلادی به دلیل نظراتش از سوی دستگاه تفتیش عقاید کلیسا مورد بازجویی قرار گرفت. آنها گالیله رامجبور کردند که خود را گناهکار بداند و عقیده اش را انکار کند. برای مجازات، گالیله را به وطنش تبعید کردند و او ده سال پایان عمرش را در آن جا گذراند.

مدت زمان میان مرگ کپرنیک و گالیله 99 سال است که آن را می توان مرحله گذر از نظریه بطلميوس به کپرنیکی دانست. در این دوره، نجوم جدید پایه گذاری شد.

تیکو براهه

سه سال پس از انتشار کتاب کپرنیک،اخترشناس مشهور دانمارکی به نام تیکو براهه (1546 - 1601 میلادی) به دنیا آمد. تیکو رصدگر دقیقی بود. او پی برد که موقعیتهای واقعی سیارات با موقعیتهای محاسبه شده آنها در جدولها، بسیار متفاوت است و برای نظریه پردازی درباره حرکت سیارات، به رصدهای طولانی تر و دقیقتر نیاز است. فردریک دوم، پادشاه دانمارک از تیکو حمایت کرد و او توانست رصدخانه بزرگی را درجزیره هاوِن بنا کند. تیکو 20 سال در این جزیره به رصد پرداخت. مشاهدات رصدی او تا ده بار دقیقتر از رصدهای پیشین بود. او نظریه خورشید مرکزی کپرنیک را رد کرد و عقیده داشت که سیارات به دور خورشید میگردند. اما خورشید به همراه سیارات و ماه، همگی به دور زمین می گردند. البته محاسبات موقعیت سیارات در روش تیکو و کپرنیک شبیه به هم است.

یوهانس کپلر

یوهانس کپلر (1571 - 1630 میلادی) در آلمان متولد شد. کپلر با گالیله هم عصر بود و با وی مکاتباتی هم داشت. کپلر از طرفداران نظریه کپرنیک بود. او یک سال پیش ازمرگ تیکو به صورت دستیار با او همکاری می کرد. پس از مرگ تیکو در سال 1601 میلادی او جانشین تیکو شد و در طول 25 سال بعد، مشاهدات تیکو را تحلیل کرد. بررسی ويِژه او درباره مریخ بود. چون تیکو قبلاً رصدهای زیادی دراین باره انجام داده بود، کپلر به مدت یک دهه کوشش کرد که حرکت این سیارات رابا مدارهای دایره ای توجیه کند. اما نتیجه نگرفت. سرانجام متوجه شد که با مدارهای بیضی شکل می توان حرکت مریخ (و دیگر سیارات) را به خوبی توصیف کرد. کپلر با تحلیل رصدهای تیکو، سه قانون مهم را در باره حرکت سیارات کشف کرد.

در سال 1628 میلادی جدولهای نجومی که نتیجه رصدهای تیکو و تحلیلهای بعدی کپلر بود، منتشر شدند. این جدولها را به احترام امپراتور رادولف، «جدولهای رادولفی» نامیدند. جدولهای رادولفی بر مبنای نظریه خورشید مرکزی کپرنیک و طرح مدارهای سیاره ای بیضی شکل کپلر تهیه شدند. کپلر با استفاده از این جدولها توانست عبور سیارات عطارد و زهره را از مقابل قرص خورشید در سال 1631 میلادی پیش بینی کند.

برای آشنایی با سه قانون مهم کپلر در مورد حرکت سیارات منظومه شمسی به اینجا مراجعه کنید.

ایزاک نيوتن

ایزاک نیوتن (1643 - 1727 میلادی) حدود یک سال پس از مرگ گالیله، در انگلستان متولد شد. او در سال 1665 میلادی از کالج ترینیتی کمبریج درجه لیسانس علوم انسانی را اخذ کرد. در سال 1665 میلادی بیماری طاعون در لندن فراگیر شد و به همین دلیل نیوتن به شهر زادگاهش بازگشت و در خلال چند سال درباره ریاضیات، نور و مکانیک مطالعه و پژوهش کرد. اما او نتایج کارهایش را منتشر نکرد. اخترشناس معروف، ادموند هالی از کسانی بود که نیوتن را تشویق کرد تا نتایج تحقیقاتش را منتشر کند.

نیوتن در سال 1687 میلادی کتابی به نام «فلسفه طبیعی اصول ریاضیات» منتشر کرد. او در این کتاب برای نخستین بار نشان داد که برخی از قوانین اساسی حرکت، جهانی هستند. نیوتن سه قانون را درباره حرکت به شرح زیر مطرح کرد :

1ـ اگر نیرویی از خارج وارد نشود، اندازه حرکت یک دستگاه ثابت می ماند.

2ـ اگر نیرویی بر جسم وارد شود، جسم در جهت نیرو شتاب می گیرد و اندازه حرکت آن جسم به نسبتی تغییر می کند که از نظر عددی با آن نیرو برابر است.

3ـ نیروها همیشه متقابل هستند. بنابر این اگر نیرویی بر جسم وارد شود. آن جسم با نیرویی مساوی و مخالف با آن نیرو واکنش نشان می دهد.

نیوتن ثابت کرد که سه قانون کپلر، روابطی هستند که آنها را بر اساس قانون گرانش می توان تعریف کرد. او صورت کاملتری از قانون سوم کپلر را مطرح کرد. کار جالب توجه نیوتن در زمینه نورشناسی، اختراع تلسکوپ بازتابی (آینه ای) در سال 1668 میلادی بود. امروزه، بزرگترین تلسکوپهای جهان از گونه بازتابی هستند. نیوتن را می توان پایه گذار فیزیک جدید دانست. او بود که کاربردهای این علم رادر اخترشناسی نشان داد.

متنی که در بالا آمده است متعلق به کتاب : «شناخت مبانی نجوم» نوشته آقای حمیدرضا گیاهی یزدی است، که توسط انتشارات مدرسه به چاپ رسیده است.

منبع: مدرسه اینترنتی تبیان

دنباله دار لولین  (Lulin) طی سفر طولانی خود از خارجی ترین لایه منظومه خورشیدی برای اولین بار به قسمتهای داخلی منظومه خورشیدی وارد شده و از آسمان زمین نیز قابل مشاهده خواهد بود.
این هفته این دنباله دار در تاریخ 6 اسفندماه 1387  به نزدیک ترین فاصله اش از زمین می رسد (61 میلیون کیلومتر)  و در آسمان و بعلت عدم مزاحمت نور ماه به سادگی قابل مشاهده خواهد بود و کم کم دنباله اش قابل تفکیک خواهد بود. (استفاده از دوربین دوچشمی و تلسکوپ توصیه می شود.)
این ستاره دنباله دار که توسط یک اخترشناس چینی به نام کوانژی یه در دانشگاه سان یات سن و در سال 2007 کشف شده دارای نور درخشان و سبز رنگ است.
دلیل رنگ سبز این دنباله دار فوران گازهایی از هسته این ستاره حین سفرش در مسیر خورشید اعلام شده است. این گازها در برابر نور خورشید به رنگ سبز می درخشند. اخترشناس چینی حین مطالعات خود در رصدخانه لولین  (Lulin) بر روی تصویری کیهانی موفق به کشف این ستاره دنباله دار نایاب شد.
دنباله دار لولین  (Lulin) در دوشنبه شب 5 اسفند ماه 1387 ساعاتی قبل از طلوع خورشید قابل مشاهده بوده و تا قبل از غروب خورشید تنها یک سوم از مسیر خود را طی خواهد کرد. در این روز این ستاره با 2 درجه اختلاف از سیاره زحل در صورت فلکی اسد قرار خواهد داشت و فرصتی مناسب برای عکاسان نجومی است.

عكس از بهزاد بهرامي

عكس از علي اصغر شاه بندري

نوردهي ۲۰ ثانيه-دوربين كانن ftb-فيلم حساسيت

عکس از بهزاد بهرامی

عکس از علی اصغر شاهبندری

نویسنده: ژاکلین و سیمون میتون Jacheline & Simon Mitton
مترجم: توفیق حیدرزاده

در این کتاب به نحوه پیدایش روز و شب ، حرکت وضعی و انتقالی زمین ، صورتهای فلکی و نقشه ستارگان در فصول مختلف سال ، خانواده خورشید ، کسوف و خسوف ، رصدخانه‌ها ، تلسکوپها ، اقمار و سیارات منظومه شمسی ، خورشید ، سیارکها ، دنباله دارها ، زندگی و مرگ ستارگان ، کهکشانها و انواع آن می‌پردازد. همچنین خواندنیهای مرتبط با موضوعات مطرح شده تحت عنوان خواندنی که در رابطه با: حرکت در منظومه شمسی ، عصر فضا ، اندازه گیری فاصله سیارات ، پیدایش منظومه شمسی ، رده بندی ستارگان ، آزمایشهایی درباره منشأ حیات ، کشف کهکشانها و انبساط جهان می‌باشند.
در هر بخش و هر موضوع ، فعالیت و خودآزمایی نیز مطرح شده ، که در درک بهتر پدیده‌ها به خواننده کمک می‌کند. این کتاب به زبان ساده ، بنیادهای اخترشناسی امروز را توصیف می‌کند. خوانندگان نوجوان ، با مطالعه این کتاب جهان پر عظمت را بهتر خواهند شناخت. مطالب خواندنی به بررسی تاریخی برخی از اکتشافها با تئوریهای مهم اختر شناسی می‌پردازد و فعالیتها راهنمایی است برای آزمایش و بررسی پدیده‌های نجومی با وسایلی ساده. در ادامه جهان چیست؟ ابعاد - اندازه - مقیاس و ... فیزیک ستارگان و ... ، همچنین انبساط جهان - جابجایی دوپلری ثابتهای هابل - عمر جهان و ... .
همچنین مدلهای جهان - فرضیه‌های و مدلهای کیهانشناختی مطرح است. در بخش ضمیمه کتاب ، روابط نجومی - تلسکوپهای نجومی - مختصات سماوی و نام ستارگان و صور فلکی- اطلس ستارگان و نقشه‌های آسمان آمده است. در پایان هر فصل بخش پرسشنامه و مشاهدات رصدی نمونه نیز آمده است.

سال نشر: اردیبهشت ماه 1367 (چاپ اول)

در این مقاله سعی می کنم تا شما کاربرای عزیز را به صورت مختصر با عکاسی آسمان شب آشنا کنم. این مقاله شما را یاری خواهد کرد تا برحسب امکاناتی که دارید، به عکاسی نجومی به پردازید. در مقالات آینده بحث عکاسی نجومی را به صورت دقیق تری پیگری خواهیم کرد. اگر شما کاربر گرامی عکاسی نجومی می کنید می توانید عکسهای خود را برای ما ارسال کنید تا در گالری تصاویر نجومی که در حال راه اندازی است با نام خودتان منتشر کنم.

عکاسی از رد ستاره ها:

ابزار: هر دوربین عکاسی (دیجیتال یا آنالوگ) که سرعت قابل تنظیم داشته باشد و بتوان دیافراگم آن را برای مدت طولانی باز نگه داشت. دوربین را حتما" باید روی سه پایه یا هر وسیله دیگری ثابت نگه داشت.

سیستم نوری: لنز معمولی دوربین عکاسی کافی است. هر لنز با فاصله کانونی 50mm تا 300mm مناسب است. قطر لنز ترجیحا" باید بیشتر از 15mm باشد.

روش عکاسی: فاصله لنز دوربین را روی بینهایت ( ∞ ) تنظیم کنید و دوربین را به هر قسمت از آسمان که می خواهید نشانه روید. 10 دقیقه یا بیشتر، دریچه دیافراگم را بازنگه دارید. (در واقع فیلم و یا CCD دوربین شما به این میزان نور می بیند.) آسمان باید تاریک باشد در شبهای مهتابی عکس خوبی از رد ستاره ها نخواهید گرفت.

عکاسی از ماه:

ابزار: تلسکوپ (بازتابی یا شکستی)، با آداپتوری که تلسکوپ را به دوربین عکاسی وصل کند. از لنز تله هم می توانید استفاده کنید. اگر تلسکوپ موتور ساعتی (برای ردیابی اجرام آسمانی) دارد بهتر است ولی الزامی نیست. دوربینهای دیجیتال که قاصله کانونی آنها بیشتر از 100mm می باشد هم مناسب هستند.

سیستم نوری: فاصله کانونی موثر عدسی بین 1000mm تا 2000mm می باشد و قطر آن باید بیشتر از 25mm باشد. از لنز تله 200 تا 1000 هم می توانید استفاده کنید. نسبت کانونی ممکن است بین f/8 تا f/80 باشد.

009/0 ضرب در فاصله کانونی لنز دوربین = قطر تصویر ماه

روش عکاسی: سه پایه و استقرار محکم لازم است. از فیلم حساسیت بالا استفاده کنید تا زمان نوردهی را به یک صدم (100/1) یا حتی کمتر کاهش یابد. در دوربینهای دیجیتال از ISO بیشتر از 100 بهره بگیرید. اگر موتور ساعتی دارید، از فیلم کم حساسیت و نوردهی زیاد استفاده کنید. در دوربینهای دیجیتال از ISO کمتر از 100 بهره بگیرید.

عکاسی از خورشید:

ابزار: تلسکوپ و دوربین عکاسی. اگر تلسکوپ ندارید، از لنز تله با فاصله کانونی بالا می توانید استفاده کنید. حتما" باید از فیلتر استفاده کنید. اگر به فیلتر مخصوص رصد خورشید (مایلار) دسترسی ندارید می توانید از فیلم سوخته و ظاهر شده عکاسی، شیشه دوده اندود، ورقه مغناطیسی داخل دیسکت کامپیوتر، و یا فیلتر مخصوص جوشکاری به جای فیلتر استفاده کنید تا شدت نور خورشید را به اندازه نور ماه بدر کاهش یابد. اگر از دوربین دیجیتال استفاده می کنید بهتر است فیلتر مخصوص رصد خورشید (مایلار) استفاده کنید زیرا اگر در این فیلتر های دست ساز مشکلی وجود داشته باشد ممکن است به CCD دوربین شما آسیب برساند.

سیستم نوری: مشابه عکاسی از ماه، بهتر است از لنز با قطر 50mm به بالا و f/8 استفاده کنید.

روش عکاسی: اگر شدت نور خورشید تا حد ماه بدر کاهش یابد، می توان سرعت یکصدم (100/1) تا یک پانصدم (500/1) و فیلم های با حساست کمتر استفاده کنید. در دوربینهای دیجیتال از ISO کمتر از 100 بهره بگیرید.

عکاسی از نواحی پر ستاره آسمان:

ابزار: هر دوربینی که دارید. سه پایه مجهز موتور ساعتی (برای ردیابی اجرام آسمانی) لازم است. اگر این ابزار را ندارید، از فیلم های خیلی حساس باید استفاده کنید.

سیستم نوری: بهتر است قطر عدسی کمتر از 25mm نباشد. فاصله کانونی مناسب بین 30mm تا 330mm است.

روش عکاسی: از فیلم با حساسیت بالا استفاده کنید. دوربین را باید دقیقا" به سمت موضوغ نشانه رود و همراه با حرکت ظاهری ستاره ها، حرکت کند. اگر موتورردیاب ندارید، نوردهی می تواند برای لنز نرمال ( 50mm ) تا 60 ثانیه ادامه پیدا کند که این زمان هرچه لنز بزرگتر می شود باید کمتر شود زیرا در اینصورت شما رد ستاره ها را به جای ستاره ها عکاسی می کنید. بطور مثال برای لنز 70mm تا 30 ثانیه و برای لنز 100mm تا 10 ثانیه و برای لنز 300mm تا 4 ثانیه این زمان را باید کاهش دهید. اما اگر از موتور ردیاب استفاده می کنید این زمان می تواند 10 دقیقه و یا بیشتر باشد.

عکاسی از خوشه های باز:

ابزار: دوربین، تلسکوپ یا لنز با فاصله کانونی 500mm یا بیشتر، سه پایه مجهز به موتور ردیاب. اگر از دوربین دیجیتال استفاده می کنید بهتر است از نوع SLR باشد زیرا که دوربین های دیجیتال غیر SLR فاصله کانونی کمتر از 500mm دارد و همچنین قابلیت اتصال به تلسکوپ را ندارند. البته می توان با روشهای ابتکاری دوربینهای دیجیتال معمولی را نیز به تلسکوپ متصل کرد.

سیستم نوری: قطر عدسی تلسکوپ و یا لنز نباید کمتر از 50mm باشد، هرچه قطر آن بیشتر باشد، زاویه دید آن نیز بیشتر است. بنابراین ستاره های بیشتری را ثبت خواهید کرد.

روش عکاسی: نوردهی 15 دقیقه یا بیشتر. هرچه فاصله کانونی تلسکوپ بیشتر باشد کار مشکل تر است. در این هنگام شما به یک استقرار محکم برای تلسکوپ نیاز دارید. حتی وزش باد نیز می تواند عکسهای شما را خراب کند. پایه تلسکوپ و یا دوربین عکاسی باید دقیقا" قطبی شده باشند. (یعنی محور بعد، باید دقیقا" در سمت ستاره قطبی باشد) روش قطبی کردن تلسکوپ را در مقاله های آینده که در مورد تلسکوپ ها می نویسم به طور کامل شرح خواهم داد. در دوربینهای دیجیتال از ISO بیشتر از 200 بهره بگیرید.

عکاسی از سحابی ها و کهکشانها:

ابزار: تلسکوپ و دوربین عکاسی. قطر شیئی تلسکوپ و فاصله کانونی آن باید زیاد باشد. داشتن موتور ردیاب الزامی است.

سیستم نوری: قطر شیئی بزرگتر از 75mm باید باشد، و فاصله کانونی آن 500mm تا 2500mm .

روش عکاسی: از فیلم های حساس استفاده کنید. با این فیلمها، حتی با 10 دقیقه نوردهی هم می توان عکس گرفت. بسیاری از این اجرام کم نورند. بنابراین استفاده از تلسکوپ بزرگتر و فیلم حساستر بهتر است. در دوربینهای دیجیتال از ISO بیشتر از 800 بهره بگیرید.

عکاسی از سیارات:

ابراز: تلسکوپ و ابزارهای موثر بر افزایش درشتنمایی مثل تی-رینگ، تله اکستندر، یا عدسی بارلو، تا فاصله کانونی موثر 2500mm تا 25000mm برسد. استفاده از موتور ساعتی و استقرار استوایی تلسکوپ الزامی است.

سیستم نوری: استفاده از فاصله کانونی موثر زیاد الزامی است، یعنی f/16 تا f/100 .

روش عکاسی: از فیلم حساسیت پایین (دانه ریز) استفاده کنید تا بتوانید عکسها را بعدا" بزرگ کنید.در دوربینهای دیجیتال از نوع SLR بهره بگیرید و حسایت را کمتر از ISO200 تنظیم کنید. زمان نوردهی برای دوربینهای با عدد f بالاتر، بین 1 تا 10 ثانیه است. عکسبرداری از سیارات کار بسیار مشکلی است ولی با این حال تجربه خوبی برای عکاسی است.

عکاسی از دنباله دارها:

ابزار: دوربین همراه با تلسکوپ با عدسی تله، با فاصله کانونی 200mm تا 450mm . استفاده از موتور ردیاب الزامی نیست. ولی اگر موتور ردیاب دارید می توانید جزئیات بیشتری از دنباله دار را عکاسی کنید.

سیستم نوری: شیئی تلسکوپ بهتر است بیشتر از 50mm باشد و نسبت کانونی f/3 تا f/8 باشد.

روش عکاسی: نوردهی از 10 ثانیه تا 10 دقیقه. در حین عکسبرداری به طرف سر دنباله دار نشانه روید. از حساسیت بیشتر استفاده کنید بهتر است. دنباله دارها سوژه های مناسب عکاسی حتی با دوربینهای دیجیتال معمولی هستند ولی متاسفانه در حال حاضر دنباله دار خاصی در آسمان نیست تا از آن عکس بگیرید.

عکاسی از شهابها:

ابزار: از هر نوع دوربینی می توان استفاده کرد. استفاده از عدسیهای زاویه باز (واید) بهتر است. زاویه دید دوربین نباید کمتر از 40 درجه باشد.

سیستم نوری: دوربین 35 میلیمتری با فاصله کانونی 50mm مناسب است. دوربینهای دیجیتال معمولی در صورتی که قابلیت تصویر برداری با نوردهی های بالا (در حد ساعت) را دارند مناسب است. اما دوربینهای دیجیتال نوع SLR هم انتخاب خوبی است.

روش: باید زمان بارشهای شهابی و مکان بارش را بندانید (به مقاله بارشهای شهابی مراجعه کنید.). یکی دو دوربین را به آن منطقه نشانه روید و شروع کنید به نوردهی، شهابها به صورت خطوط روشن روی فیلم نقش می بندند.

امیدوارم این نکات مختصر برای شما سودمند باشد.

نوشته ی  اکبر نعمتی

منبع : سایت ستاره پارسی 

چگونگی تکامل یک کوتوله سفید

اَختَرفیزیک یکی از شاخه‌های فیزیک است که به ویژگی‌های فیزیکی ستارگان می‌پردازد. این شاخه به فیزیک ستارگان، فضای میان ستاره‌ای، تولد و مرگ اجرام فضایی می‌پردازد. تنها اطلاعاتی که ما از ستارگان بدست می‌آوریم امواجی است که دریافت می‌شود. فقط نور، اختر فیزیک با کمک این اطلاعات و تطبیق قوانین فیزیکی از یک سو جهان را بهتر تبیین می‌کند و از یک طرف با کمک آزمایشگاهی به بزرگی عالم تئوریهای جدید را می‌آزماید.

برای بررسی ستارگان دراختر فیزیک باید اطلاعات دقیقی ازمحل ستارگان داشته باشیم. به همین منظور ازکره سماوی یا کره آسمان استفاده می‌کنیم و محل ستارگان را برروی آن مشخص می‌کنیم چون دراین امر از کره استفاده می‌کنیم وسطحی که مکان را نسبت به آن اندازه گیری می‌کنیم کره‌است از مختصات قطبی کروی استفاده می‌کنیم. برای به دست آوردن نتیجه بهتر از دستگاه مختصاتی استفاده می‌کنیم که نسبت به زمین ثابت باشد، چرا که ماهم به عنوان یک ناظر زمینی نسبت به زمین ثابت هستیم. دراین دستگاه استوائی کره همانند استوای زمین است. یعنی این صفحه استوائی عمود بردوران زمین است. جهت محور دوران زمین هم ثابت نیست و به علت تأثیرات گرانشی دارای حرکت تقدیمی است ومختصات ستارگان به علت تغییرات محور مختصات برحسب زمان دچار تغییر می‌شود.

مختصات بکاررفته عبارت‌اند از بُعد و میل. بعد همانند طول جغرافیائی درزمین است. برروی کره سماوی می‌بایست، چیزی همانند نصف النهار زمین وجودداشته باشد، که از نقطه مشخصی که بعد صفر نام دارد، عبورکند. نقطه صفر بعد را جهت خط مکان برخوردکننده صفحه استوائی زمین و صفحه مدارزمین به دور خورشید، که همان دایرة البروج است تعریف کرده‌اند. تغییر نقطه صفربُعد برحسب زمان صورت می‌گیرد، با تغییر جهت صفحه استوائی، جهت خط محل برخورد دایرة البروج و صفحه استوائی نیزبرحسب زمان تغییر می‌کند، این تغییر جهت گیری، به علت، حرکت تقدیمی محور زمین است. بعد را برحسب دقیقه و درجه اندازه گیری می‌شود. ۲۴ ساعت معادل ۳۶۰ درجه‌است، بُعد زمانی را تعیین می‌کند که ستاره بیشترین ارتفاع دربالای افق را داشته باشد.

منبع : دایره المعارف ویکی پدیا